حق السکوت چشم هایت چقدر بود


که قلبم را نادیده گرفتی...

هربار سکوتم را می بینی

غافل از اینکه

عادتم بی صدا شکستن است...

به رسم ساده دلی این دل بی خبر
تا قیام قیامت در دلم هوا هوای شماست
حالا کنار من هم که نباشی
همین که این پنجره و
این چشم های پینه بسته
به انتظار دوباره دیدنت
باز وبسته می شوند
حالا کنار من هم که نباشی
همین که هستی و
همین که خدا هست
دیدارمان بماند برای روزی که عاشق شدی...

گذشتم
بی حوصله تر از ثانیه
از کنار خیابانهایی عریض
از جوار رنگ ها ولعاب ها

واز کنار خنده هایی کاذب

رسیدم
تازه تر از خورشید

به کوچه هایی ساده وخاکی
به صورت هایی بی آلا یش
وبه تبسم هایی پاک وبی ریا
در سرم پر بود از هوای بی کسی ودر دلم پر شد از هوای عاشقی.
یک لحظه یک خیال
شاید خدا باشد....
شاید خدا ساکن همین حوالیست

احتمالا هست،
که مردم این دور وبر
اینگونه از شرم حضورش
هرشب
هر روز
دوره میکنند

صداقت را

نجابت را
و عاشقی را...
راستی اینجا
دور از ساختمان های چند طبقه

در این کوچه های خالی از اسم ورسم
در این رضایت وخستگی وسکوت
ودر این صورت های سوخته از آفتاب
انگار خدا ملموس است
انگار خوبی ها بی قیدوشرط است
وانگار اینجا آدمی همسایه ی خداست
اما حیف
ای کاش گذشتن
رسیدن
ودر جوار سادگی ها عاشق شدن

مفهوم مانــــــــــــــــــــــدن بود...

دوباره حضور گيج يك عابر

تو كه نبودي

خيلي چيزها عوض شد

-كتاب فارسي

-بابا

-دارا

-كبري

تو كه نبودي

خيلي چيزها عوض شد

بابا مثل سابق نيست

دارا دنبال نان حلال است

كبري بزرگ شده است

كبري ديگر دنبال

كتاب باران خورده نيست

كبري تصميمش را گم كرده

پدر غمگين است

دارا خسته است

و آن مرد

آن مرد كه

نه در باران

و نه با اسب

و اصلاً هيچ وقت ديگر هم نيامد

و تو

تو كه نبودي

خيلي چيزها عوض شد .

مهر 79

رفتن
کلمه یی که به آن رسیدی.

اين اطاق

چقدر شبيه به تابوت شده

علي الخصوص حالا

كه اميدي به آمدنت نيست

و من

در انجماد اين دقايق

بيشتر و بيشتر فشرده مي شوم

نمي دانم

نمي دانم،دلتنگ هستم

و يا نيستم

ولي امروز جمعه بايد باشد

و تمامي اين ها حقيقت

ولي حرف هايم

هذيان دم مرگ نيست

هر چند مسافر باشم

آن هم به سوي جاده ايي

كه در انتهايش تو

با همان

يك جفت چشم قهوه ايي

در انتظار من ايستاده ايي.

فروردین 80